Agresja w przedszkolu

Agresja w przedszkolu

Pedagodzy i psychologowie sygnalizują ostatnio nasilenie się zjawisk agresji wśród małych dzieci. Problem ten nurtuje również rodziców. Co jest tego przyczyną, jak temu zaradzić?

Motorem działań dzieci, wpływający na ich przebieg rozwoju są potrzeby. Niestety, nie zawsze mogą być zaspokojone. Stan niezaspokojenia, inaczej blokada potrzeby, powoduje wyzwolenie negatywnych emocji np. zdenerwowanie, poczucie krzywdy, wyobcowanie. Dziecko może być agresywne wskutek: niezaspokojenia potrzeby akceptacji, uznania społecznego, zbyt częstego upominania, wytykania wad i braków, stawiania innych za przykład.

W jaki sposób dziecko wyraża swoją agresję? Słowny i fizyczny. Skąd takie małe dziecko to potrafi? Wzoruje się na zachowaniu najbliższych z jego otoczenia. Z badań psychologów wynika, że wzorcami agresywnego zachowania dzieci bywają agresywni rodzice. Dorośli, stosując kary cielesne, najczęściej sami pochodzą z rodzin, w których przemoc była normą. Ich zachowanie jest bezpośrednim przeniesieniem tego, czego sami doświadczyli w dzieciństwie. Użycie siły nie jest jedynym sposobem radzenia sobie z problemami. Rodzice w zdenerwowaniu potrafią upokorzyć i znieważyć dziecko. Nie rozwiązując problemu.

Dzieci również w przedszkolu spotykają się z modelami agresywnego zachowania, oraz dostarczają im tego środki masowego przekazu. Sceny bójek, walk, zachowania brutalnego, czasem okrucieństwa pozostawiają trwały ślad w ich psychice. Dziecko nie potrafi jeszcze właściwie oceniać postępowanie bohaterów, po prostu go lubi, bo: „ jest silny, ładny, wszyscy się z nim liczą, itd. A potem podziw przeistacza się w naśladownictwo. Dlatego rodzice powinni kontrolować filmy, gry komputerowe a nawet reklamy, które wypełniają czas dzieciom.

Agresja może być skierowana przeciw osobie lub przedmiotom, które były powodem doznanego stresu. Zazwyczaj jednak ofiarą padają słabsze obiekty: dzieci, zwierzęta. Na nich rozładowuje swój stan napięcia emocjonalnego. Wówczas agresywne napięcie jest narzędziem umożliwiającym dziecku osiągnięcie zamierzonego celu. Stosuje metodę wymuszania i gróźb. Uleganie takim zachowaniom powoduje wytworzenie stałej strategii takiego postępowania. Dziecko wyczuwa, iż jego histeria, groźby, płacz i wymuszenia działają na zmianę postępowania rodziców i konsekwentnie to praktykują.

Agresja, która prowadzi do rozładowania sytuacji trudnej, staje się zarazem źródłem nowych trudności. Kara za agresywne zachowanie, tylko na jakiś czas hamuje nasilenie stresu. Jest wiele naturalnych sytuacji w życiu codziennym, które skutecznie przeciwdziałają powstawaniu agresywnych zachowań. Trzeba wyjaśnić dziecku, uświadomić, pokazać, iż istnieją inne sposoby zachowania, które mogą zapewnić skuteczne pokonanie napotkanych trudności i zaspokojenie potrzeb.

Nie można pominąć faktu, że zachowanie agresywne dziecka może wynikać również z zaburzeń w funkcjonowaniu systemu nerwowego a czasem schorzeń organicznych.

Dlatego zachowanie agresywne dzieci powinno być obiektem zainteresowania i troski rodziców i wychowawców.

Opracowała:

Justyna Urbańska

Literatura:

J. Śmigielska „Czym skorupka za młodu nasiąknie”

A. Misiak, K. Kossakowska- Petrycka „Mam nadpobudliwe dziecko… I co dalej”,

WSiP, 2007

J. Kaniak „ Dlaczego dzieci są agresywne?”


 
« powrót