Dla rodziców

Witamy Serdecznie!

Szanowni Rodzice, nasze strony internetowe powstały w głównej mierze z myślą o Was. Wierzymy, że informacje zamieszczane w naszej witrynie internetowej będą dla Państwa szybko i zawsze dostępne i pomogą w wychowaniu Naszych Pociech.
Mamy także nadzieję, iż znajdziecie tutaj Państwo szereg przydatnych materiałów i relacji z codziennego życia przedszkola, a tym samym w pełniejszy sposób będziecie Państwo mogli uczestniczyć w procesie dydatkyczno-wychowawczym Waszych Dzieci.

Ważne informacje

Dyrekcja Przedszkola informuje, że opłatę za przedszkole należy uiszczać do 10 każdego miesiąca, za dany miesiąc kalendarzowy. Każdego 5-10 dnia m-ca biuro czynne od 9.00-17.00.
Dla ułatwienia podajemy numer rachunku bankowego:
ING Bank S.A.
44 1050 1139 1000 0022 3884 5834

Gabinet Dyrektora czynny :

poniedziałek i środa 12.00-17.00

czwartek 9.00-11.30

Komunikat

Ze względu na sygnały z innych placówek przedszkolnych o zaistniałych niebezpiecznych sytuacjach, Dyrekcja Przedszkola prosi Szanownych Rodziców o nie wchodzenie do sal i o ograniczenie rozmów z nauczycielem w czasie jego pracy.
Jednocześnie informujemy, że 15 każdego miesiąca w godz. od 17.00 do 17.30. nauczyciele grup będą do Państwa dyspozycji.

Razem z rodzicami.

Rodzice uczestniczą w naszym przedszkolu w zajęciach otwartych, które mają na celu pokazanie w jaki sposób i jakimi metodami można osiągnąć cele wychowawcze i dydaktyczne.
Zajęcia odbywają się systematycznie w każdej grupie wiekowej wg ustalonego harmonogramu.
Są okazją do ukazania jak dziecko funkcjonuje na tle grupy, dają rodzicom szansę współpracy z dzieckiem by poznać jego możliwości.
Nauczycielom dają możliwość prezentacji własnego warsztatu pracy.
Ponadto 15 dnia każdego miesiąca w godzinach od 17 do 17.30 organizujemy spotkania i pogadanki, które mają na celu dzielenie się z rodzicami wiedzą pedagogiczną, budowanie spójnego systemu wychowawczego, wspieranie ich w roli bycia rodzicem, wymianę doświadczeń i wiedzy o dziecku.

Rady dla rodziców:

Mamo, Tato czuję się szczęśliwy:

  • Kiedy wracam z przedszkola, a ty siadasz na chwilkę, aby wysłuchać opowieści o moich codziennych dokonaniach.
  • Kiedy przenosisz mnie na rękach przez ulicę.
  • Kiedy pochylasz się w moją stronę, aby móc spojrzeć na świat z mojej wysokości.
  • Kiedy opowiadasz mi o figlach, które płatałem będąc niemowlakiem.
  • Kiedy widzę, że jesteśmy kochającą się rodziną.
  • Kiedy pozwalasz mi pomóc ci w kuchni, choćbym nawet zabrudził przy tym mieszkanie.
  • Kiedy śmiejesz się razem ze mną z czegoś, co mnie rozbawiło. .
  • Kiedy wieczorem przychodzisz, aby dać mi buzi i opowiedzieć bajkę na dobranoc, chociaż pewnie nawet nie wysłucham jej do końca, bo usnę
  • Ponieważ jesteś dzisiaj ze mną i jutro też będziesz.
  • Czuję się szczęśliwy kiedy widzę cię szczęśliwego u mego boku.

ARTYKUŁY DLA RODZICÓW


Radzenie sobie z negatywnymi emocjami wśród dzieci przedszkolnych.

U dzieci w wieku przedszkolnym w każdym prawie przypadku zachowanie agresywne
jest sygnałem, że znajduje się ono w sytuacji, w której samo nie może sobie
poradzić.
Co oznacza pojęcie „agresja w przedszkolu”? To nic innego jak: kłótnie,
sprzeczki, przezwiska, obraźliwe słowa, ciągnięcie za włosy, prowokacja,
popychanie, bicie, szczypanie, gryzienie, kopanie, zabieranie i niszczenie
zabawek, wyśmiewanie, drwienie, dokuczanie.
Agresja to również brak przyzwolenia na przyłączenie się do zabawy, wykluczenie
kogoś z rozmowy, zabawy, zemsta, groźba, dręczenie, onieśmielanie.
Obecność w grupie agresywnych dzieci stwarza liczne problemy. Zdarza się, że
nagle zaczynają się bić, gryźć i drapać kolegów bez żadnej wyraźnej przyczyny.
Trzeba sobie zdać sprawę, że one nie znają albo nie potrafią użyć innych nią
agresja środków komunikacji.
Dziecko agresywne można na jakiś czas izolować od grupy lub wyłączyć z
określonych zajęć, jeśli się to okaże konieczne.
Najważniejsze jest jednak, aby mu przywrócić poczucie własnej wartości,
powierzając jakieś odpowiedzialne zadanie, np. ustawienie krzeseł, nakrycie do
stołu. W ten sposób będzie zobligowane do liczenia się z innymi.
Trzeba jednak uważać, aby od dziecka nie wymagać zbyt wiele, domagając się
przyrzeczenia „dobrego zachowania”, którego nie będzie mogło dotrzymać.
Dziecko musi wiedzieć:

  • Jak pozbyć się złości, nie wyrządzając nikomu krzywdy?
  • Dlaczego ludzie się złoszczą?
  • Jakie sytuacje wywołują złość u ludzi?
  • Jakie skutki wywołuje złość?
  • Jak można powstrzymać się od złości?
  • Co mogę zrobić, gdy jestem zły i nie chce dłużej tak się czuć?

Jak należy postępować z agresywnym przedszkolakiem?
1. Okazywać dziecku serdeczność, dać mu poczucie bezpieczeństwa i spokoju, bez
względu na formy jego zachowań
2. Gdy między dziećmi zaistnieje konflikt, pierwszą czynnością powinno być
przerwanie go i ochrona dzieci przed wzajemnymi atakami agresji. Następnie
wspólnie z dziećmi należy zastanowić się, dlaczego doszło do nieporozumienia,
jak należało postąpić w danej sytuacji, by zabawa przebiegała pomyślnie, a
następnie zachęcić do naprawienia szkody, złagodzenia wyrządzonej przykrości
3. Nigdy nie pozostawiać zachowań agresywnych bez reakcji i komentarza
4. Na przejaw agresji czy złości dzieci reagować spokojnie, starać się je
stłumić, „wyciszyć”. Należy postępować według zasady: „Jeżeli chcesz aby dziecko
reagowało spokojnie, sam wystrzegaj się gwałtownych reakcji wobec niego i
innych”
5. Ustalenie z dzieckiem reguł zachowań i konsekwentne przestrzeganie ich w
momencie, kiedy dojdzie do agresywnego zachowania z jego strony.
6. Stosowanie pochwał za poprawne zachowanie, nagradzanie nieagresywnych wzorców
postępowania (chwalenie może trochę na wyrost)
Nie ma niestety ”złotego środka”, aby zaradzić zachowaniom agresywnym, można
natomiast zastosować środki pomocnicze, służące pozbywaniu się narastającej
złości, które są wcześniej poznane i zaakceptowane przez dziecko. Dajemy wówczas
dziecku możliwość odreagowania negatywnych emocji w formie:

  • „maskotka złości” – maskotka, której opowiedzieć można o swoim zdenerwowaniu
  • malowanie, bazgranie na dużych arkuszach papieru
  • „pudło złości” – pudło z gazetami, które można rwać, zgniatać
  • przebiegnięcie się wzdłuż wyznaczonej trasy, ogrodzenia
  • zabawa ”Wypuszczona para” – dmuchanie piórka, aby jak najdłużej utrzymało

się w powietrzu

  • uderzanie we wszystkie garnki i patelnie w kąciku złości
  • woreczek złości, w którym zamykamy złość
  • ustawienie obok siebie tabliczki nastroju, rysunek czerwonej błyskawicy lub

inny, lub przypięcie go do koszulki jest to ostrzeżenie dla innych: ”Uwaga
jestem zły!”

  • spłukiwanie złości wraz z wodą w toalecie
  • nastawienie muzyki i pozwolenie dziecku wytańczyć złość

Gry i zabawy pozwalające poradzić sobie z zachowaniami agresywnymi:
Ćwiczenia oddechowe – to ćwiczenia mające na celu rozładowanie emocji. Siadamy z
dzieckiem na podłodze i mówimy: ”Siedzimy na polanie w lesie. Jest ciepło,
słoneczna pogoda. Wieje lekki wiatr. Szumią drzewa”
- bierzemy głęboki wdech nosem – zatrzymujemy powietrze licząc do czterech -
powoli wydychamy powietrze (powtarzamy ćwiczenie)
Głaskanie jeża – prosimy dziecko aby było „jeżem”. Musi się więc najeżyć”, to
znaczy zwinąć w ciasny kłębek (podciągnąć kolana, objąć je mocno ramionami,
zamknąć oczy, głowę wcisnąć pomiędzy nogi) i spróbować wyobrazić sobie, że jest
urażone i zdenerwowane. Dorosła osoba usiłuje teraz wydobyć „jeża” z tej
izolacji. Może głaskać ”jeża”, rozmawiać z nim, delikatnie przetaczać go w
jedną i drugą stronę itp. Nie wolno mu przełamywać tego ”najeżenia się” siłą
Pięć rzeczy, które robię dobrze – to ćwiczenie pomaga dziecku uświadomić swoje
mocne i słabe strony. Prosimy dziecko, żeby złożyło dużą kartkę papieru na pół.
Na jednej połówce mają narysować pięć rzeczy, które robią dobrze, na drugiej -
pięć rzeczy, które chciałby robić jeszcze lepiej. Możemy robić to samo na swojej
kartce, a następnie omówić zawartość kartek
Dobre słowo leczy smutek – wyszukiwanie wspólnie z dzieckiem słów, które
naprawiają trudne sytuacje i zapisanie ich na wyciętych z kartonu serduszkach.
Umieszczone w widocznym miejscu w pokoju dziecka będą przypominały o sobie
Niegrzeczne krzesełko. Najpierw ostrzeżenie, zniżenie się wzrostem do pozycji
dziecka i powiedzenie mu za co jest to ostrzeżenie. Jeżeli ono nie poskutkuje
powędruje ono na niegrzeczne krzesełko, na którym musi siedzieć tyle minut ile
ma lat.
Malowanie uczuć – jest to ćwiczenie plastyczne. Przydadzą się farby, flamastry i
papier. Dziecko maluje kartkę kolorem, który najbardziej mu się kojarzy z
aktualnie przeżywanym przez nie nastrojem. Można wspólnie wypróbować, jak ten
obrazek zmienić na bardziej pozytywny – poprzez dodanie nowych kształtów,
kolorów, zamalowanie czegoś. Można spróbować z agresji zrobić przyjaźń albo
pewność siebie ze strachu. Czy łatwo było namalować swoje uczucia? Czy łatwo
zmienić wściekłość w spokój?
Narysuj ZŁOŚĆ – zrób z niej RADOŚĆ – rysowanie plakatu złości, potem
przerabianie go w radość.
Dobrą strategią przeciw agresji jest:

  • odpowiednia kolorystyka pomieszczeń dziecięcych
  • otwarta postawa dorosłego wobec dziecka
  • unikanie zabawek, książeczek, filmów wywołujących agresję
  • stosowanie zabawek pozwalających ”wypłynąć agresji
  • dobra organizacja dnia
  • kącik relaksacyjny
  • dobry przykład i życzliwość dorosłych
  • w niektórych przypadkach współpraca z Poradnią Psychologiczno-Pedagogiczną

Jak pomóc dziecku odreagować negatywne emocje?
Osoba dorosła potrafi świadomie kierować swoimi myślami, codziennie
czerpie z dużego zasobu doświadczeń, które już posiada, co ułatwia
rozwiązywanie pojawiających się co chwila problemów. Umie w sobie
znaleźć przyczynę smutku, złego samopoczucia. Tego nie potrafi dziecko.
Problemy wieku dziecięcego wydają nam się śmieszne w porównaniu z
tym, z czym każdy z nas boryka się na co dzień . Pamiętajmy jednak, że
układ nerwowy dziecka jest delikatny i inaczej znosi różnego rodzaju
obciążenie niż nasz.
Rodzice, wyrażając własne emocje, mogą pośrednio przekazywać wiedzę
o emocjach. Osoby pochodzące z wysoce ekspresyjnych rodzin charakteryzuje
lepsza komunikacją emocjonalna, są bardziej swobodne w wyrażaniu swoich
emocji niż osoby z rodzin nisko ekspresyjnych
Kolejny istotny zbiór czynników wiąże się ze stosunkiem rodziców do
dzieci, czyli z tym, jakimi rodzicami są dla swoich dzieci, jakie style
wychowawcze stosują.
Wyniki wielu badań wskazują, że rodzice, którzy są ciepli, czuli i
zgodni w utrzymywaniu dyscypliny, mają dzieci bardziej kompetentne w
kontaktach z rówieśnikami niż rodzice, którzy są szorstcy,
odrzucający.
Dzieci, których rodzice rozmawiają o emocjach, także często o nich
rozmawiają, a częstość tych rozmów w codziennych interakcjach jest
powiązana z większą zdolnością do rozmów na temat przyczyn i
konsekwencji emocji.
Aby pomóc dziecku, by radziło sobie z własnymi uczuciami należy:
§ Słuchać dziecka bardzo spokojnie i uważnie,
§ Zaakceptować jego uczucia słowami,
§ Określić te uczucia,
§ Zmienić pragnienia dziecka w fantazje.
Bardzo ważne jest nastawienie do dziecka. Jeżeli nasza postawa nie
będzie otwarta, wtedy cokolwiek byśmy nie powiedzieli, będzie przez nie
traktowane jako nieszczere i sztuczne. Dzieje się tak wtedy, kiedy nasze
słowa nie tchną prawdziwym uczuciem i nie trafiają prosto do serca
dziecka.
Uczmy, więc dzieci słownictwa określającego ich wewnętrzną
rzeczywistość.
Dziecko musi mieć samoświadomość swoich uczuć, ponieważ im bardziej
będzie otwarte na swoje emocje, tym wprawniej będzie odczytywało uczucia
innych osób.
„Warunkiem empatii jest dostrojenie się do uczuć drugiej osoby.”
Kilka zasad uczenia dzieci okazywania uczuć:
-Zauważać potrzeby i pragnienia dzieci,
-Stworzenie atmosfery, w której ujawnienie uczuć nie jest czymś złym,
-Wykorzystywanie wzorców, by zachęcać do okazywania i odczytywania
stanów emocjonalnych własnych i innych osób,
-Pozwalać, by w grupie zdarzały się „burze”,
-Uczyć, jak unikać pewnego rodzaju zachowań,
-Zachęcać i wzmacniać u dzieci pozytywne próby radzenia sobie
z negatywnymi emocjami.
Trudnym dzieciom należy poświęcać więcej uwagi, wzmacniając w nich
pewność siebie i wspierając w dziedzinach, w których gorzej sobie
radzą. W wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym bardzo dużą rolę
odgrywają rozmowy z dzieckiem. Przy czym skuteczniejszym sposobem
porozumienia się z dzieckiem, od najczęściej stosowanego trybu
oznajmującego, jest stosowanie pytań. Większość dzieci ma problemy z
odpowiadaniem na pytania typu „dlaczego?”, ze względu na fakt, iż
często kryje się w nich jakieś oskarżenie, a dzieci podobnie jak
dorośli, kiedy czują się obwiniane, z reguły zachowują się
defensywnie. Nie powinniśmy jednak rezygnować z pytań o przyczynę,
pytań do rozstrzygnięcia, czy też tych decydujących o
prawdzie-nieprawdzie, które w pewnych przypadkach okazują się
pożyteczne. Najbardziej jednak właściwe jest stosowanie pytań
otwartych, dzięki którym uzyskujemy więcej informacji, a ponadto
zmuszamy dzieci do intensywniejszego myślenia.
Dobrą formą kontaktu z dzieckiem jest wspólne czytanie i rozmowy na
temat przeżyć bohaterów książek, pozwalające dziecku dostrzec oznaki
różnych uczuć, wczuć się w sytuację innych i zobaczyć, jak
wydarzenia doprowadzają do określonych stanów emocjonalnych.
Chcąc pomóc dziecku, powinniśmy sprawić, aby potrafiło odnaleźć
się w życiu społecznym, było zdolne do nawiązania bliskich kontaktów
z innymi. Ustalmy również, co dziecko sądzi o sobie, a w przypadku
zaniżonej samooceny spróbujmy wpłynąć na jej podniesienie. Ponadto
okazujmy dziecku troskę, zwracając na nie uwagę, otaczając je
czułością, chwaląc i dodając mu otuchy.
Aby nasze oddziaływania przynosiły oczekiwane rezultaty należy
stosować następujące zasady:

  • Stwarzać takie relacje z dziećmi, dzięki którym można będzie nimi

pokierować.

  • Mniej mówić, a więcej słuchać tego, co dziecko ma nam do

zakomunikowania.

  • Nie robić wymówek, ale własnym codziennym postępowaniem pokazywać,

jak należy się zachowywać.

  • Nie domagać się zaistnienia jakiegoś określonego charakteru u

dziecka, ale kształtować go, i to od najwcześniejszych lat życia..
Procedura metody „Spróbuj ochłonąć”:
1. Wyjaśniamy dziecku jakich zachowań od niego oczekujemy, a jak nie
powinno się zachowywać i wskazujemy w jakich sytuacjach będziemy kazali
mu „ochłonąć”.
2. Wybieramy miejsce, w którym ma „ochłonąć” (powinno być nudne,
ale bezpieczne, łatwo dostępne i umożliwiające obserwowanie dziecka).
3. Procedurę „Spróbuj ochłonąć” stosujemy w przypadku
pogwałcenia przez dziecko zasad i niezastosowania się do polecenia,
umieszczając je w ustalonym miejscu natychmiast, gdy tylko naruszy jakąś
obowiązującą zasadę.
4. Kiedy dziecko naruszy jakąś zasadę, nie zastosuje się do polecenia,
oznajmiamy mu stanowczo i krótko ( używając maksymalnie dziesięciu
słów), że ma usiąść w miejscu, w którym „ochłonie”.
5. W razie odmowy pójścia dziecka do miejsca, w którym ma
„ochłonąć”, należy je tam łagodnie przetrzymać, aż minie
wyznaczony czas. Kiedy dziecko ciągle odmawia pozbawiamy je jakiegoś
przywileju (np. oglądania telewizji, spaceru, zabawy z kolegami, deseru).
6. Zawsze zwracamy uwagę na właściwe zachowania dziecka, zwłaszcza na
te, będące przeciwieństwem niewłaściwych i zachęcamy dziecko do nich.
Dzięki takim reakcjom dorosłych, dziecko częściej zastanawia się nad
swoimi poczynaniami. Wzrasta jego samoświadomość, a to kształtuje w nim
umiejętność samokontroli i zachęca do właściwego postępowania.
Bibliografia;
Daniel Goleman ,,Inteligencja emocjonalna”
Maurice J. Elias, Steven E. Tobias, Brian Friedlander, ,,Dziecko
emocjonalnie inteligentne”
Herbert Martin ,,Co wolno dziecku”
Herbert Martin ,,Krnąbrne zachowanie”

ĆWICZENIA WARSZTATOWE
Rola komunikacji werbalnej i niewerbalnej ma zasadnicze znaczenie w
wychowaniu przedszkolnym.
Komunikacja niewerbalna jako ta pierwsza – i w rozwoju osobniczym i
gatunkowym człowieka – jest w młodszym wieku często dominująca. Człowiek dorosły
posługuje się nią ( często na poziomie nieświadomości ) w stopniu większym, niż
komunikacją werbalną. Dlatego rozumienie roli tego rodzaju komunikacji jest tak
istotne w pracy nauczyciela.
ĆWICZENIE
Jest on widoczny w sposób bardzo piękny szczególnie u najmłodszych dzieci;
są one wyraziste, ekspresyjne, można z nich czytać jak z książki. Ucząc się
sygnałów płynących z ciała bardziej rozumiemy siebie i co nam dolega, rozumiemy
także innych, a szczególnie dzieci – co nam komunikują w bezsłownym wyrazie
swego ciała. Język ciała, którego najczęściej nie słuchamy, bo po prostu o nim
nie wiemy.
Ćwiczenie ma na celu „odbiór dziecka” – w postaci niewerbalnej.
Ćwiczenie dotyczy konkretnej sytuacji – „zablokowanego emocjonalnie” dziecka

  • Zamknij na chwilę oczy i wyobraź sobie sytuację z własnego „podwórka” – domu

czy pracy gdy dziecko nie chciało Ci powiedzieć co mu dokucza lub z czym ma
problem. A może jest za małe aby to wyrazić, lub może po prostu boi się
konsekwencji.

  • Przedstaw sobie przed swoimi oczyma obraz tego dziecka. Zwróć uwagę jak

wygląda. Poświęć temu tyle czasu, ile Ci trzeba na przyjrzenie się dokładnie
szczegółom.

  • Jaki jest wyraz jego buzi? Czy jest blade, może czerwone? Czy widać napięcie?

Które z mięśni są najbardziej napięte? Spójrz na każdy element twarzy.

  • Co Ci rzuca się jeszcze w oczy, czego nie dostrzegłeś przed chwilą?
  • Jak wyglądają jego oczy? Przyjrzyj im się przez moment, co w sobie kryją? Jak

wyglądają – przerażone? Jaki jest ich odcień – są ciemniejsze czy normalne?

  • Teraz przyjrzyj się całej sylwetce dziecka. Która część jego ciała wygląda

inaczej niż normalnie? Czy jest skurczona, spięta? Jak wyglądają jego rączki -
czy dłonie ma zaciśnięte?

  • Jak wygląda jego postawa, jak stoi na nóżkach? Czego zwykle nie ma a teraz się

ujawniło?

  • Gdy widzisz już cały obraz zadaj sobie pytanie: co kryje się pod tą postawą?

Czego to dziecko nie może lub nie chce powiedzieć a co ja mogę dostrzec aby mu
pomóc?

  • Teraz spokojnie otwórz oczy i podziel się swoimi uczuciami.

Komunikacja werbalna to ta część porozumiewania się ze światem, która może
być nam pomocna, ale może też utrudniać porozumienie z innymi. Doskonalenie
komunikowania werbalnego związane jest z doskonaleniem tzw. Aktywnego słuchania.
Sposoby pomagające doskonalić aktywne słuchanie to między innymi parafraza i
odzwierciedlenie.
Parafrazując sprawdzamy własnymi słowami, czy to co usłyszeliśmy jest tym,
co chciała nam zakomunikować osoba z którą się porozumiewaliśmy.
Zdanie do sparafrazowania:
Wczoraj miałam bardzo ciężki dzień. Praca, zakupy, obiad i jeszcze na
dodatek zebranie u syna w szkole, z którego wyszłam niezadowolona.
Parafraza: O ile dobrze Cię zrozumiałam, to wczoraj miałaś dużo do zrobienia.
Byłaś w pracy, robiłaś zakupy i byłaś na zebraniu.
Parafrazowanie zapobiega nieporozumieniom i daje znać osobie mówiącej, że
jej słuchamy. Warto powstrzymać się od interpretowania. To, czy mamy do tego
tendencję jest pewnym wyznacznikiem naszej umiejętności aktywnego słuchania.
Słowami kluczowymi rozpoczynającymi parafrazę są słowa:

  • O ile cię dobrze zrozumiałem…
  • A więc twierdzisz, że …
  • A więc sądzisz, że …
  • Chcesz powiedzieć, że …

Kolejnym sposobem rozwijającym aktywne słuchanie jest odzwierciedlenie.
Odzwierciedlenie to powiedzenie osobie, z którą jesteśmy w kontakcie, jakim są
naszym zdaniem jej odczucia. Stany emocjonalne, uczucia i afekty to obszary, o
których w naszej kulturze na co dzień mówi się niewiele.
Stan emocjonalny to stan, którego doświadczamy codziennie. Psychologia
humanistyczna podkreśla istotę rozpoznawania i akceptowania uczuć. Nie ma uczuć
pozytywnych i negatywnych. Są uczucia przyjemne i nieprzyjemne z naszego punktu
widzenia.
Stany emocjonalne dotyczące tej samej sytuacji mogą być różne dla różnych
ludzi. Aby prawidłowo odzwierciedlić drugiego człowieka należy mieć na niego
uwagę, trzeba go uważnie słuchać i obserwować.
Zdanie do odzwierciedlenia:
Ostatnio obserwuję Jasia i zauważyłam, że lekko utyka na prawą nogę.
Pamiętam, że było już tak, gdy był młodszy, ale lekarze nic nie stwierdzili.
Odzwierciedlenie: Wygląda na to, że martwisz się i niepokoisz o Jasia.
Odzwierciedlanie stanów emocjonalnych przedszkolaków tak przecież
labilnych uczuciowo, to informacja dla nich, że jest się dla nich uważnym, że
ich radości i problemy są dla nas ważne.
Trudnym dzieciom należy poświęcać więcej uwagi, wzmacniając w nich pewność
siebie i wspierając w dziedzinach, w których gorzej sobie radzą. W wieku
przedszkolnym i wczesnoszkolnym bardzo dużą rolę odgrywają rozmowy z dzieckiem.
Przy czym skuteczniejszym sposobem porozumienia się z dzieckiem, od najczęściej
stosowanego trybu oznajmującego, jest stosowanie pytań. Większość dzieci ma
problemy z odpowiadaniem na pytania typu „dlaczego?”, ze względu na fakt, iż
często kryje się w nich jakieś oskarżenie, a dzieci podobnie jak dorośli, kiedy
czują się obwiniane, z reguły zachowują się defensywnie. Nie powinniśmy jednak
rezygnować z pytań o przyczynę, pytań do rozstrzygnięcia, czy też tych
decydujących o prawdzie-nieprawdzie, które w pewnych przypadkach okazują się
pożyteczne. Najbardziej jednak właściwe jest stosowanie pytań otwartych, dzięki
którym uzyskujemy więcej informacji, a ponadto zmuszamy dzieci do
intensywniejszego myślenia.
Dobrą formą kontaktu z dzieckiem jest wspólne czytanie i rozmowy na temat
przeżyć bohaterów książek, pozwalające dziecku dostrzec oznaki różnych uczuć,
wczuć się w sytuację innych i zobaczyć, jak wydarzenia doprowadzają do
określonych stanów emocjonalnych.
Chcąc pomóc dziecku, powinniśmy sprawić, aby potrafiło odnaleźć się w życiu
społecznym, było zdolne do nawiązania bliskich kontaktów z innymi. Ustalmy
również, co dziecko sądzi o sobie, a w przypadku zaniżonej samooceny spróbujmy
wpłynąć na jej podniesienie. Ponadto okazujmy dziecku troskę, zwracając na nie
uwagę, otaczając je czułością, chwaląc i dodając mu otuchy.
Aby nasze oddziaływania przynosiły oczekiwane rezultaty należy stosować
następujące zasady:

  • Stwarzać takie relacje z dziećmi, dzięki którym można będzie nimi pokierować.
  • Mniej mówić, a więcej słuchać tego, co dziecko ma nam do zakomunikowania.
  • Nie robić wymówek, ale własnym codziennym postępowaniem pokazywać, jak należy

się zachowywać.

  • Nie domagać się zaistnienia jakiegoś określonego charakteru u dziecka, ale

kształtować go, i to od najwcześniejszych lat życia..
Redukowanie niemiłych konfliktów powinno być podstawową zasadą pracy
wychowawczej z dziećmi ze względu na to, że dzieci nie mogą twórczo i cierpliwie
rozwiązywać problemów oraz odpowiedzialnie podejmować decyzji, gdy są uznawane
za despotów. Aby dzieci mogły nauczyć się rozwiązywać problemy i łagodzić
konflikty, muszą być przekonane, że jesteśmy im przychylni. A to wiąże się z
przestrzeganiem w kontaktach z nimi takich zasad jak: szczerość, otwartość i
zaufanie.
Umożliwienie dziecku przyglądania się temu, jak dorosły przystępuje do
rozwiązywania problemów z zastosowaniem odpowiednich umiejętności społecznych,
jest znacznie bardziej skuteczne niż jedynie mówienie mu, jak powinno
postępować. Ale nie wystarczy jedynie kształtować pewnych umiejętności, należy
umieć wykorzystywać je w życiu codziennym. Dlatego należy zachęcać dzieci do
stosowania zdobytych umiejętności w codziennych sytuacjach.
Uczenie dzieci skutecznego rozwiązywania problemów, podejmowania decyzji i
poczucia odpowiedzialności jest procesem długotrwałym, obejmuje bowiem naukę
wielu umiejętności. Dlatego powinniśmy być cierpliwi i wytrwali w tym względzie,
a ponadto elastyczni i twórczy w organizowaniu sytuacji wychowawczych. Trzeba
działać twórczo, tworzyć własne zasady wychowania dzieci emocjonalnie
inteligentnych. Nie powinniśmy traktować wszystkich dzieci tak samo, bowiem
każde z nich stanowi pewną indywidualność.
Strategie nakłaniające dziecko do posłuszeństwa prowadzące do poprawienia
relacji z nim to m.in.: pochwały oraz metoda „Spróbuj ochłonąć”.
Procedura metody „Spróbuj ochłonąć”:
1. Wyjaśniamy dziecku jakich zachowań od niego oczekujemy, a jak nie powinno się
zachowywać i wskazujemy w jakich sytuacjach będziemy kazali mu „ochłonąć”.
2. Wybieramy miejsce, w którym ma „ochłonąć” (powinno być nudne, ale bezpieczne,
łatwo dostępne i umożliwiające obserwowanie dziecka).
3. Procedurę „Spróbuj ochłonąć” stosujemy w przypadku pogwałcenia przez dziecko
zasad i niezastosowania się do polecenia, umieszczając je w ustalonym miejscu
natychmiast, gdy tylko naruszy jakąś obowiązującą zasadę.
4. Kiedy dziecko naruszy jakąś zasadę, nie zastosuje się do polecenia,
oznajmiamy mu stanowczo i krótko ( używając maksymalnie dziesięciu słów), że ma
usiąść w miejscu, w którym „ochłonie”.
5. W razie odmowy pójścia dziecka do miejsca, w którym ma „ochłonąć”, należy je
tam łagodnie przetrzymać, aż minie wyznaczony czas. Kiedy dziecko ciągle odmawia
pozbawiamy je jakiegoś przywileju (np. oglądania telewizji, spaceru, zabawy z
kolegami, deseru).
6. Zawsze zwracamy uwagę na właściwe zachowania dziecka, zwłaszcza na te, będące
przeciwieństwem niewłaściwych i zachęcamy dziecko do nich.
Dzięki takim reakcjom dorosłych, dziecko częściej zastanawia się nad swoimi
poczynaniami. Wzrasta jego samoświadomość, a to kształtuje w nim umiejętność
samokontroli i zachęca do właściwego postępowania.
Kształtowaniu u dzieci umiejętności społecznych, odpowiedzialności za własne
działania, panowania nad własnymi emocjami oraz ograniczaniu impulsywności służy
stosowanie metody FIG TESPN. Nazwa FIG TESPN to skrót od pierwszych liter
wyrazów oznaczających w języku angielskim kroki, jakie należy podjąć, by
rozwiązać dany problem. Warunkiem skutecznego rozwiązywania problemów jest
właściwe skoordynowania uczuć, myśli i działań.
FIG TESPN- rozsądne i odpowiedzialne działania.
Etapy metody FIG TESPN:
(F) 1. Negatywne emocje są wskazówką, że należy rozwiązać problem.
Pogarszające się samopoczucie jest sygnałem narastania problemu.
Kiedy dzieci odczuwają negatywne emocje skupiają się tylko na nich i nie
potrafią odpowiednio się zachować.
(I) 2. Mam problem.
Najważniejsze, by dziecko zrozumiało, że skoro czuje się zdenerwowane, to musi
rozwiązać dany problem. Naszym zadaniem jest nakłonienie dziecka do tego, by
opowiedziało o swym problemie, co wpłynie na wykształcenie u niego umiejętności
panowania nad impulsywnymi zachowaniami.
(G) 3. Cel wytyczna mi kierunek działania (najważniejsza część metody).
Ważne jest to, aby dzieci nauczyły się wyznaczać racjonalne i osiągalne cele.
Konieczne jest wyodrębnienie celów priorytetowych i podrzędnych.
(T) 4. Zastanawiam się, jak postąpić.
Zachęcając dzieci do zastanawiania się nad swoim postępowaniem, uczymy je
umiejętności panowania nad działaniem pod wpływem impulsu, rozwijamy twórcze
myślenie, a tym samym twórcze podejście do rozwiązywania problemów. W tym
specyficznym procesie myślenia, określanym potocznie „burzą mózgów”,
powstrzymujemy się od wydawania krytycznych sądów. Ważne jest to, aby zarówno
dorosły jak i dziecko nie występowali w roli cenzora myśli, ponieważ pozbawia to
myślenie waloru kreatywności. Młodszym dzieciom oraz tym sprawiającym szczególne
problemy wychowawcze powinniśmy więcej sugerować. Po pewnym czasie dzieci z
powodzeniem zaczną radzić sobie same. Im więcej możliwych rozwiązań wymyślimy,
tym większe będą szanse na to, że osiągniemy wyznaczony cel.
(E) 5. Odwołuję się do wyobraźni.
Zastanawiając się nad tym, co można zrobić, by rozwiązać problem powinniśmy
przewidywać, co się stanie, jeżeli zrealizujemy nasz pomysł. Czasami konieczne
jest przewidywanie kilku możliwych następstw. Często musimy sugerować dziecku,
jakie będą potencjalne skutki jego działań, jeżeli ono samo nie umie ich
przewidzieć.
(S) 6. Wybieram najlepsze rozwiązanie.
W tym punkcie odwołujemy się do określonych na początku: problemu i celu.
Przypominamy dziecku to, co chciało osiągnąć, sprawdzamy czy proponowane przez
nie rozwiązanie rzeczywiście się z tym wiąże.
(P) 7. Planuję postępowanie, przewiduję ewentualne przeszkody, działam i
realizuję cel.
Planowanie działań, przewidywanie ewentualnych przeszkód i realizacja celów to
ważne umiejętności, które powinny być przedstawiane dzieciom jako działania
dające im większe szanse osiągnięcia tego, na czym im zależy. Zanim jednak
pozwolimy, by dziecko samodzielnie planowało pewne rozwiązania, musimy najpierw
nauczyć je odgrywać określone role, aranżując w tym celu różne sytuacje.
Aranżowane przez nas scenki i działania powinny być jak najbardziej autentyczne,
aby zdobytą w nich wiedzę dziecko mogło wykorzystać w życiu codziennym.
Przewidywanie przeszkód utrudniających realizację planu powinno uchronić przed
rozczarowaniami i niepowodzeniami. Myśląc o tym, co może nam pokrzyżować plany,
przygotowujemy się do pokonywania ewentualnych trudności, obniżamy impulsywność
naszych zachowań.
(N) 8. Obserwuję rezultaty swoich działań i zastanawiam się co robić dalej.
Ważne jest, abyśmy wraz z dzieckiem uważnie przeanalizowali rezultaty
zrealizowanego już planu. Służy to dwóm celom: po pierwsze, dziecko wie, że
potraktowaliśmy jego problem poważnie, po drugie nakłania je do przeprowadzenia
samooceny.
Czasami trzeba ponownie przemyśleć problem lub jeszcze raz posłużyć się FIG
TESPN, korzystając poprzednich doświadczeń.
Bibliografia:
1. Daniel Goleman „Inteligencja emocjonalna”.
2. Maurice J. Elias, Steven E. Tobias, Brian S. Friedlander „Dziecko
emocjonalnie inteligentne”.

opracowała: psycholog Agnieszka Angowska

Właściwości rozwoju mowy dziecka.

Mowa dziecka rozwija się od momentu narodzin. Początkowo dziecko porozumiewa się z najbliższymi bez użycia słów, sygnalizując swoje potrzeby płaczem. Szybko jednak ilość dostarczanych wrażeń słuchowych sprawia, że dziecko próbuje swoich sił w mówieniu. Od narodzin do ukończenia pierwszego roku życia, mówimy o okresie melodii w rozwoju mowy dziecka. Okres melodii ma dwa etapy:
a) od narodzin do ukończenia mniej więcej 6 miesiąca życia jest etap głużenia, czyli nieświadomego artykułowania dźwięków i sylab przez dziecko,
b) od ukończenia 6 miesiąca życia do mniej więcej roczku mamy do czynienia z etapem gaworzenia, czyli świadomego powtarzania dźwięków za przykładem otoczenia. Na tym etapie rozwoju mowy dziecko bawiąc się artykulacją powtarza zasłyszane od otoczenia sylaby.
Gdy skończy się okres melodii , rozpoczyna się okres wyrazu. Który trwa mniej więcej do ukończenia 2 roku życia. Dziecko zaczyna wymawiać wyrazy, których znaczenie poznało już wcześniej. Najszybciej pojawiające się słowa to: mama, tata, baba, nie, tak, ja, pić, lala itp. Wraz z upływem czasu i doświadczeń dziecka ilość słów, które malec rozumie i ilość słów którymi się posługuje zwiększa się. W trzecim roku życia dziecko wkracza w okres zdania, zaczyna wypowiadać proste zdania takie jak : Daj mi. Weź to. Chodź. Idź. Nie chcę. itp. Zdania, również w miarę bogacenia doświadczeń językowych. są coraz dłuższe i coraz bardziej skomplikowane. Do mniej więcej 5 roku życia dzieci doskonalą umiejętność poprawnego gramatycznie mówienia.
A jak przedstawia się pojawianie w języku poszczególnych głosek?
W wieku 3 lat, czyli w momencie przyjścia dziecka do przedszkola w wymowie wyraźnie i poprawnie powinny być wypowiadane wszystkie głoski z wyjątkiem: s, z, c, dz, sz, ż, cz, dż, r. 3 rok życia, to wiek w, którym pojawiają się głoski ś, ź, ć, dź oraz k , g. W 4 roku życia powinny być prawidłowo wypowiadane już głoski s, z, c, dz. Natomiast po skończeniu 5 lat do poprawnie wypowiadanych głosek dołączają również głoski szumiące sz, ż, cz, dż. Najtrudniejszą głoską w języku polskim i za razem głoską która pojawia się w języku dzieci najpóźniej, bo w 6 roku życia, jest głoska „r”. Od wyżej wymienionych norm wypowiedzi zależy to, czy dziecko zostanie zakwalifikowane na terapę logopedyczną, czy też nie. Jeśli dziecko, które skończy 4 latka, wypowiada poprawnie wszystkie dźwięki z wyjątkiem głosek szumiących i głoski „r”, to nie będzie poddane terapii, gdyż jego wymowa zgodna jest z normą rozwojową dla jego wieku. Nie należy się więc martwić, że dziecko w wieku 3 czy 5 lat nie wypowiada poprawnie głoski „r”. W tym wieku narządy mowy dziecka nie są jeszcze przygotowane , by wypowiedzieć tą głoskę. Nie jest błędem jeżeli poprawne dźwięki mowy pojawiają się wcześniej, gdyż norma określa jedynie górną granicę pojawiania się głosek w wypowiedziach maluchów. Jeśli natomiast w wymowie dzieci występują odstępstwa od normy, powinna być prowadzona w tym zakresie terapia logopedyczna.
W przeprowadzaniu ćwiczeń językowych bardzo ważne są następujące zasady:
1. Zasada systematyczności- Przyswajanie wszelkich nowych wiadomości, niezależnie od tego czy to jest liczenie, czy wierszyk, czy dźwięki mowy wymaga częstego powtarzania. W innym razie , nowe umiejętności nie zostaną przez dziecko zapamiętane. Im częściej powtarza się podany materia do ćwiczeń, tym łatwiej dziecku opanować jest kolejne zadania w poprawnym mówieniu.
2. Zasada stopniowania trudności – W zeszycie logopedycznym zapisywane są kolejne ćwiczenia, na które narządy mowy dziecka są przygotowane. Każde nowe zajęcia logopedyczne to schodek wyżej w umiejętności mówienia. Widać wyraźnie, że aby nie zaskoczyć dziecka zbyt dużą ilością zadań za trudnych, należy pracować systematycznie w oparciu o podany materiał. Nie należy dawać dziecku ćwiczeń zbyt trudnych, bo mogą zakończyć się one niepowodzeniem i zniechęceniem do dalszej pracy.
3. Zasada nagradzania- Ponieważ ćwiczenia logopedyczne są dla dzieci ciężką i trudną pracą warto w codziennych ćwiczeniach stosować nagrody. W celu podniesienia motywacji do dalszej pracy możemy narysować dziecku kwiatka, serduszko, czy słoneczko, możemy bić brawo lub też swój zachwyt wyrażać słownie. Nagradzamy nie zawsze osiągnięcia , ale też wysiłek włożony w wykonanie zadania, nawet jeśli nie udało się osiągnąć celu.
opracowała: logopeda Paulina Sobowiec

 

 

ROLA BAJKI W ROZWOJU DZIECKA

Dzieci rzadko umieją wyrazić swoje niepokoje, obawy czy leki. Brakuje im słów albo nie do końca wiedzą, co je trapi. Wtedy z pomocą może przyjść bajka. Bajka jest nieodzownym elementem dzieciństwa każdego dziecka. Nasza pociecha potrzebuje bajki, która ją zainteresuje i przygotuje w niej grunt dla moralnego wartościowania, dlatego musi mieć prosty język, a słownictwo dostosowane do zdolności rozumienia słuchacza. Sposób opowiadania bajki nie może być nudny. Bajka dla najmłodszych powinna być zwięzła, ponieważ małe dziecko nie skupi długo swojej uwagi. Psychologowie wyodrębniają w bajce dwie warstwy: poznawczą i emocjonalną. Dziecko śledząc przygody postaci z bajek, łatwiej rozumie codzienne sprawy. Poznaje otaczający świat poprzez działania bohaterów bajek. Bajkowy świat jest bardzo uproszczony i jasno określa, co jest dobre a co złe, za co bohatera spotyka nagroda, a za co kara.  W ten sposób dziecko buduje swój system wartości. Bajka pozwala zrozumieć dziecku rzeczywistość adekwatnie do jego możliwości intelektualnych, pomaga w budowaniu obrazu samego siebie. Malec często identyfikuje się z bohaterami bajek przejmując ich wzorce moralne, sposób myślenia i działania. Bajka pozwala mu pobudzić wyobraźnię i odkryć własną tożsamość. Dobrze dobrana bajka potrafi zdziałać wiele. Nie tylko pobudza wyobraźnię, ale również odwraca uwagę dziecka np. od smutnych rzeczy, dlatego warto mieć w domu opowieść na każdą okazję.

Drogą do wrażliwości dziecka jest bajkoterapia. Bajkoterapia mówiąc najprościej to terapia przez bajki. Badania psychologów wykazały, ze czytając określone bajki można dziecku pomóc w wielu trudnych dla niego sytuacjach emocjonalnych, takich jak np. pierwsze dni w przedszkolu, irracjonalne leki. Bajkoterapia zyskuje na popularności dzięki swojej prostocie i efektywności pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Terapia poprzez bajki ma na celu redukcję napięcia i odbudowanie pozytywnego obrazu siebie i świata. Bajka to wspaniały sposób na budowanie więzi między rodzicem, terapeutą a dzieckiem.

Bajkoterapia pomaga:

¨      odnaleźć odpowiednie rozwiązanie

¨      zbudować właściwy obraz siebie

¨      rozładować napięcia

¨      zrozumieć uczucia

¨      wzbogacić wiedzę o sobie i świecie

¨      wspierać oddziaływania terapeutyczne.

 

 

Bajka nie działa od razu jest to proces, który nierzadko trwa jakiś czas. Uzależnione jest to od dziecka, w którym dokonuje się zmiana. Dziecko ma prawo odrzucić bajkę, nie każda bajka musi wydać mu  się  ważna.

Wyodrębniamy trzy rodzaje bajek terapeutycznych:

¨      bajki psychoedukacyjne

¨      bajki psychoterapeutyczne

¨      bajki relaksacyjne

 

Bajki psychoedukacyjne – celem takich bajek jest wprowadzenie zmian w zachowaniu dziecka. Bohater takiej bajki ma problemy podobne do problemów dziecka. Pociecha zdobywa doświadczenia poprzez świat bajek. Uczy się jak należy rozwiązać trudną sytuację, jakie wzory zachowań zastosować. Tego typu bajki są stanowią wsparcie procesu wychowania. Według psychologów tego typu bajki są przeznaczone dla dzieci opieszałych, mających problemy z nauką, bałaganiarzy, i tych które nie chcą iść spać. Po przeczytaniu tego typu bajki, należy zachęcić dziecko do narysowania ilustracji. Porozmawiać z dzieckiem, o tym co czuli bohaterowie. Nasza pociecha powinna sama dokonać interpretacji bajki, bo tylko wtedy będzie ona miała dla niej znaczenie.

 

Bajki psychoterapeutyczne – mają na celu obniżać poczucie lęku u dzieci, zastępczo zaspokoić potrzeby, jak również wskazać sposoby radzenia sobie z sytuacjami lękotwórczymi. Dowartościować dziecko, które znajduje się w trudnej sytuacji. Bajki te maja za zadanie dawać wsparcie poprzez akceptację i zrozumienie problemów pociechy. Budować pozytywne emocje poprzez wejście w świat bajkowych postaci.

 

Bajki relaksacyjne – jej celem jest wywołanie u dziecka odprężenia i uspokojenia. Fabuła takiej  bajki toczy się w miejscu znanym przez dziecko, które kojarzy się z bezpieczeństwem. Bajka relaksacyjna ma zawsze ten sam schemat: bohater bajki doświadcza miejsce, gdzie odpoczywa wszystkimi swoimi zmysłami (słuch, wzrok, czucie). Poprzez opowiadanie tego typu bajki wprowadzamy dziecko w stan odprężenia.

 

Możemy sięgnąć po gotowe bajki terapeutyczne, albo też stworzyć własne na potrzeby naszych milusińskich. M. Molicka przedstawia schemat tworzenia bajki terapeutycznej:

¨      główny temat – sytuacje wywołujące lęk,

¨      główny bohater – dziecko, zwierzątko z którym nasza pociecha może się identyfikować,

¨      inne postacie – pomaga nazwać uczucia, uczy reakcji na trudne sytuacje,

¨      tło bajki – miejsce znane dziecku. 

Bajki kompensują niezaspokojone potrzeby dziecka, stymulują  jego rozwój. Bajkoterapia jest pomocna w samodzielnym i twórczym sposobie radzenia sobie ze światem. Bajki tworzone na potrzeby chwili pomagają zarówno dzieciom, jak i rodzicom, nauczycielom i wychowawcom.

Opracowała: mgr Karolina Knach-Michow

Literatura:

M. Molicka: „Bajki terapeutyczne”.

M. Molicka: „Bajkoterapia. O lękach dzieci i nowej metodzie terapii”.

D. Brett: „Bajki, które leczą”.

www.bajka-pomagajka.com

www.abcbaby.pl